روزی دل نشسته با خود فکر می کرد که از این به بعد سنگ می شوم. سنگ شد. رفت میان سنگها نشست. اما عاشق سنگ ها شد...

ماشینی شدن زندگی. جمعیت رو به رشد. تقسیم کار. تخصصی شدن مشاغل. تنوع ارتباطات جمعی. برتری جویی ها. ترویج شیوه های رقابتی. خستگی ها. کم حوصلگی ها. بی اعتمادی ها و... این نوع زندگی امروزی بشر باعث شده است تا اجتماع انسانی با توجه به اینکه از لحاظ فیزیکی و زیستی به هم نزدیکتر شده اند اما از نظر عاطفی، اخلاقی و ذهنی دور از هم، منزوی، خودخواه و پراکنده باشند. بیشتر مردم سر در گریبان خویش در پی منافع خود هستند. در چنین دنیای مغشوش و پرهیاهو برقراری ارتباط. ایجاد حسن تفاهم. فراهم نمودن زمینه های بحث و گفتگو و از همه مهمتر شنیده شدن بس دشوار است. این در حالی است که زندگی سخت امروز همراه با فعالیت های بغرنج روزانه ارتباطات عاطفی را الزام آور کرده است. در اینجاست که اهمیت نقش روابط عمومی نمایان می گردد.

حق الناس را دست نزن. مصمم باش. عاشق تصمیمت باش. آن وقت است که محال پا به فرار می گذارد.

"حسین ثابت"

"برای چی زنده موندیم... برای کی؟... برای کدوم حرف... کدوم قول به کدوم شعر؟ لعنت به این زندگی، کاش طنابی داشتم و می انداختم گردن این زندگی و برای همیشه خفه اش می کردم."

این جمله ها را در کتابی می خوانم. که چطور زندگی و رویاهای انسانی یک نفر از هم می پاشد. از پنجره کوچک اتاقم سقف آسمان را نگاه می کنم و این جملات در ذهنم رژه می روند. در این حالت لکه های ابر را که در آسمان جابجا می شوند را حس می کنم. بوی باران همه جا پیچیده و آسمان به نرمی آبستن می شود. در ذهنم پرندگان غریب مهاجر را که به سوی نقطه های نامعلوم در حال پروازند را مجسم می کنم. در این لحظه ها همه چیز را می توان فراموش کرد و می توان به نظر آورد که همه چیز بیهوده است و احمقانه، تلاش های انسان برای ساختن زندگی، برای خلق یک عشق، تولید یک بچه ... وقتی ممکن است باران در آسمان ببارد انسان احساس بیهودگی تن می کند... وقتی ممکن است آدمی که خود را اشرف مخلوقات می داند فکر کند که اولین طلایه های پوچی و بیهودگی همه آن احساسات خوب و قشنگ و دوستانه را از تو می گیرد، حالت خراب می شود...

یکی از صدها حسن دنیای مجازی آشنایی با افراد دیگر است. گاهی این افراد منتقد می شوند و بی رحمانه تو را به انتقاد می کشند و گاهی هم دوست می شوند و چنان تو را بر سر ذوق می آوردند که حتا مایل می شوید از او بیشتر بدانید چون باور دارید که در این دنیای جذاب و بس پرمخاطره دوستی ایشان غنیمت است. یکی از همین جوانان با استعداد که چندین سال هم از بنده کوچکتر است و مانند برادر کوچکم دوستش می دارم و یک گنجینه ی معرفت است  آقای روح اله فردوسی است. مطلبی در مورد روابط عمومی در پست های قبلی با قلم ناتوانم نگاشته بودم که ایشان با اظهار لطف کامنت خصوصی گذاشته بود و قصه ی روابط انسانی را در گذر از انزوای عمومی بسی جالب به نقد کشیده است. پس از کسب اجازه از ایشان عینا مطالب را با کمی تغییر در زیر آورده ام که می خوانید.

شتابان می روم رو به افق...؟! و شاید هم متصورم که در حال حرکت هستم. آنقدر دور می مانم و تنها به فکر این هستم که  بار زندگی خودم را از زمین بردارم و به هنرمندی خود می بالم. اما غافلم. غافل از دلهای دیگران. از نگاه های معصومانه. از عشق ها. از بهارها. از زندگی های ساده و عمیق. می چرخم. می گردم و در لحظه چه خود را، با دستانم ویران می کنم. و چه احمقانه انتظار افق را می کشم و البته که عقب می مانم . عقب تر و دورتر...

دقایق، عمر گران را از من می دزد. با حسرت برمی گردم. نگاه می کنم. هیچ نمی یابم.  تنها به یاد می آورم که چه تلخ گذشت چشم هایی که از عشق تر می شد. خوابهایی که از فراق یار پریشان می ماند. قلب هایی که با یاد محبوب می تپید. نوازش هایی که با نگاه پرپر می گشت. اشک هایی که دل را می لرزاند.

تا قبل از جنگ جهانی دوم مفهومی به نام روابط عمومی در ایران شناخته نشده بود. در آن ایام یک اداره کل تبلیغات در سطح کشور وجود داشت. بعضی از وزارتخانه ها و موسسات هم واحدی به نام اطلاعات داشتند که همانند باجه های امروزی اطلاعات کار اصلی شان راهنمایی مراجعان بود.

در جریان جنگ جهانی دوم لزوم وجود دستگاه هایی که کارها و حساسیت های خود را به اطلاع عموم برسانند احساس شد. در این هنگام اکثر دستگاه های دولتی اداره اطلاعات و انتشارات به وجود آوردند ولی مدیران موسسات صنعتی و تجاری هنوز ارتباط با مخاطبین خود را در حوزه مسئولیت خود نمی دانستند.

اولین بار نام روابط عمومی در سال ۱۳۳۲ و به اعتبار دیگری از سال ۱۳۳۰ در شرکت سهامی تصفیه نفت و البته به صنعت نفت ایران در آبادان مطرح شد و سایر شرکتهای وابسته به صنعت نفت نیز اقدام به ایجاد روابط عمومی کردند. معلوم نیست کدام سازمان دولتی ابتدا از نام روابط عمومی استفاده کرد ولی از اوائل دهه ۴۰ به بعد بود که اداراتی که به نحوی وظیفه دادن اطلاعات به عموم را داشتند به تدریج به روابط عمومی تغییر نام دادند.

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند... نه بایدها

              مثل همیشه حرف آخرم و آخر حرفم را با بغض فرو می خورم

                                 عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل پنهان می کنم

                                                                               باشد برای روز مبادا

 اما در صفحه های تقویم روزی به نام "مبادا" نیست

                              آن روز هرچه که باشد

                                              روزی شبیه دیروز

                                                          روزی شبیه فردا

                                 روزی درست مثل همین روزهای ماست

                                        هر روز بی تو روز مباداست.

رفتارهای اجتماعی از طریق بیان عاطفه، مهرورزی، ابراز عشق، قدردانی، وفاداری و حتی شرکت در امور معنوی حاصل می گردد. از این رو می توان با جرات اساس و شالوده ی هنر روابط عمومی را در عشق جستجو کرد. بیشتر اوقات زمانی که صحبت از روابط عمومی به میان می آید اولین تصور به سمت سازمان ها کشیده می شود. که در اینجا نباید بسط وسیع روابط عمومی را در تمام ابعاد زندگی نادیده گرفت.

آتش مهربانیت یخ های وجودم را ذوب می کند

و در امتداد آن گرمای بی انتها

ساقه ی پر مهر نگاهت را به یاد می آورم

لبخند در چشمانت می رقصید

و من که ملول و خسته از زمانه می شدم

تنها عشق و امید را به من می آموختی

امروز با یاد صدای پر عطوفتت شادمانه آواز می سرایم

شادی ناشی از آن مهربانی را با اشتیاق بین همه تقسیم می کنم

امید که شاید روزی رسد دوباره در راهی نزدیک و دور

طلوع خورشید مهربانی نگاهت

بر زندگی سردم حلاوت دوباره بخشاید....

فیروزه عسکری - زمستان ۱۳۷۹ 

از زندگی کردن در این سرزمین حالم بد می شود... از این سرزمین مرد سالار... از این سرزمین مرد پرست.... از این سرزمین مرد صفت....

کاش جایی می رفتم که هیچ مردی نبود... البته همه یکسان نیستند و من کسانی را می شناسم که روح آزاده ای دارند و من آنها را دوست می دارم....

http://7tir.com/news/index.php/819/

یکی از مهمترین معیارهای ارزیابی عملکرد سرمایه گذاری در بورس و حتی سرمایه گذاری های غیر مالی، شاخص های بورس و به خصوص شاخص کل تلقی می گردد. در حال حاضر غالب سرمایه گذاران نهادی و انفرادی در بورس اوراق بهادار تهران، حرکت و جهت بازار را به صورت دوره ای با این معیار اندازه گیری می کنند. هر چند بورس اوراق بهادار تهران شاخص های متعددی را به صورت روزانه محاسبه و منتشر می نماید اما توجه اصلی استفاده کنندگان به شاخص کل است.

یک‌شنبه، 1 اردیبهشت 1387 هجری خورشیدی مصادف با 20آوریل 2008 میلادی و 13 ربیع الثانی 1429 هجری قمری 28 سال پیش در چنین روزی سهراب سپهری در گذشت.

سهراب سپهری، شاعر و نقاش معاصر، در پانزدهم مهر سال 1307 در اطراف کاشان متولد شد. در جوانی به تهران آمد و از دانشکده‌ی هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. به هند و ژاپن سفر کرد و از دانش و فرهنگ این دو کشور کهن تاثیر پذیرفت. سهراب در هر دو رشته شعر و نقاشی هنرمندی موفق و محبوب بود. شعر سپهری مملو از مفاهیم عرفانی، فلسفی و غنایی است. سپهری بر شعر فارسی تسلط داشت و توانست برای شعر خود وزن و زبانی بیابد که در عین پیراستگی به زبان مردم نزدیکی بسیار دارد. اشعار سپهری از تصاویر ناب شاعرانه مملو است. او  در اشعارش نگران انسان و سرنوشت اوست، سپهری آدمیان را به نگریستن دقیق در خود و طبیعت دعوت می‌کند. نقاشی‌های سپهری نیز ساده و در عین حال ژرف و جذاب‌اند و درست همچون اشعارش چون آینه‌ای افکار او را به نمایش می‌گذارند.

«مرگ رنگ»، «هشت کتاب» و «آواز آفتاب» از مجموعه اشعار اوست.