شجاعت و جسارت مینو بدیعی از استادان ارتباطات و روزنامه نگاری مثال زدنی ست... از دهه ی هفتاد به این طرف با جرات می توان گفت ایشان یکی از بانوان استاد، به نام، دلسوز، متعهد، فوق العاده سرسخت و با جسارت در عرصه ارتباطات هستند که برای پیشرفت جامعه در زمینه ی روابط عمومی، روزنامه نگاری و...  از هیچ چیز کم نگذاشتند. باید در محضر ایشان علم بیآموزید تا بدانید من چه می گویم.

یادم می آید زمانی که دانشجوی ایشان بودم... هیچ کس از ایشان نمره ی بالای 17 نمی گرفت. به کسی باج نمی داد. نمره ی الکی به کسی نمی داد. اعتقاد داشتند که باید علم آموخت. یک دانشجو هدفش چیست؟ مدرک گرفتن که آسان است. علم آموختن دشوار است. رسالت انسان در برابر آموختن چیست؟. تنها نام دانشجو بودن را یدک نکشید!... سخنان گرانبارش مثل نوای موسیقی در روحم می پیچد ... روزی که وبلاگش را توسط "آقای حسن فراهانی" یافتم چقدر خوشحال شدم. برایش پیام گذاشتم. خاطرات آن دوران را برایش یادآوری کردم و گفتم من تنها کسی بودم که نمره ی 25/19 از درس حقوق مطبوعات را آن هم از کلاس مینو بدیعی گرفتم... چقدر ذوق زده شدم که در وبلاگش می توانم از آموخته هایش بیاموزم... آنقدر دوستش داشتم که در طول کلاس هایش با اینکه دختر شَر کلاس بودم (البته با یکی از دوستانم که جفت می شدیم آتشی برپا می کردیم) با این حال بدون توجه به اطرافم (حتا همان دوستم که ما دوتایی معرکه ایی بودیم) ساکت می نشستم تا به درسهای سر کلاس خانم بدیعی با دقت گوش دهم. غنیمتی است شاگرد بودن در محضر ایشان. و بعد از گذشت آن سال ها هنوز هم عمیقا دوستش دارم...

چند روز پیش در وبلاگ منتقد ارتباطات مطلبی از ایشان خواندم به گزاف. قلبم به درد آمد. کسی که اینطور انتقاد می کند. منتقد نیست... از این رو از ایشان درخواست نمودم که حتما جوابیه ایی ارسال دارند...

استادم خانم بدیعی این تقاضای بنده را بی جواب نگذاشته به پاسخی دندان شکن در حد متعارف (از نگاه خودشان) پرداخته اند که بسیار خواندنی ست...

از استادم سرکار خانم مینو بدیعی تشکر می نمایم. دستشان را می بوسم. و از پشت همین تریبون اعلام می دارم به وجود ایشان و امثالهم افتخار می کنم. "یا علی"

پی نوشت : هر دو آدرس در زیر است که می خوانید:

منتقد: http://montaghed.blogfa.com/post-187.aspx

جوابیه ی خانم بدیعی: http://min00badiee.blogfa.com/post-319.aspx