در کتاب راز بزرگ اثر اُشو با ترجمه ی بسیار روان کهریز مطالبی را می خوانم بسیار قابل تامل است. قسمتی را که همیشه به شخصه سعی دارم که مورد توجه در زندگی قرار دهم و البته مورد اهمیت از دید همگان است  را در زیر می خوانید:

تنها مانع، نفس شماست. هر چقدر از یک مکان مقدس به مکانی دیگر سفر کنید، تا زمانی که نفس تان همراه و همسفر شماست هیچ اتفاقی روی نخواهد داد.

روزی یک درویش هندی به نام "اِک نات"، عزم یک سفر زیارتی کرد. برادرش به او گفت "تو خیلی خوشبختی که عازم زیارت هستی، من نمی توانم با تو همسفر شوم ولی حالا که تو می روی و برادر من هستی برای من کافی ست. لطفا این کدو را با خود ببر و آن را در تمام آبهای مقدس تطهیر کن، کدو مقدس می شود و آن وقت من آن را خواهم  خورد."

"اِک نات" خندید، ولی کدو را با خود برد و در تمام رودهای مقدس که خودش را شستشو کرد، کدو را نیز غسل داد. وقتی از سفر برگشت کدو را به برادر خود داد، برادرش قطعه ای از کدو را برید و مزه کرد، مزه اش خیلی تلخ بود. "اِک نات" گفت  "کدویت چشم های مرا باز کرد. چون تمام آن رودهای مقدس نتوانستند یک کدوی تلخ را شیرین کنند، پس من چرا باید در آنها غسل کنم؟ اگر آن آب های مقدس نتوانند تلخی یک کدو را بزدایند چگونه ممکن است تلخی درون یک انسان با غسل کردن در آنها زدوده شود؟ من از این پس در جستجوی خدا به اماکن مقدس سفر نخواهم کرد."

تا زمانی که نفس هست، تلخی درون هم هست. نفس سَم است و هیچ کدویی آنقدر تلخ نیست که شما! وقتی چیز بی ارزشی مثل کدو نتواند در اماکن مقدس تغییر کند، مسلما شما هم قادر به چنین کاری نخواهید بود.

هر قدر هم که به زیارت معابد و مکان های مقدس و زیارتگاه ها بروید، باز هم شما "تو" باقی می مانید. همانی که بودید برمی گردید. حتا ممکن است بدتر از قبل، چون تصور اینکه حالا شما یک زائر شده اید، نفس اتان را بیشتر و بزرگتر می کند. این عادت شماست که همواره نفس را تقویت کنید حتا با مذهب هم همین کار را می کنید.

با هراس از مرگ

عشق هرگز احساس نخواهد شد

خودتان را فنا کنید

این تنها را رسیدن به خداست...