مدتها فکر می کردم که چگونه گریزی یابم از تنهایی ها، از روزمره گی های زندگی، برای بودن های دوباره، برای دوری از عقب نشینی ها، برای پرهیجان بودن، برای اینکه با زندگی باید ساخت و کنار آمد و اینکه چه کار باید کرد که چگونه زیباتر تحمل کنیم...

بعد از سپری شدن عمل جراحی سخت قلب مادرم آنقدر غمگین بودم که با هر تلنگری می شکستم حتی کوچکترین اظهار محبتی هم مرا سخت آزرده می کرد. هر روز زندگی می کردم با خیال زندگی، تا اینکه این روزها را رها کردم. تمرین کردم که نفرت غصه ها را از دلم برانم. اعتقاد دارم غم، تفکر است و اگر نباشد حال و هوای معنوی در ذات غوغا نمی کند. سعی کردم دیگران را با چشم عشق بنگرم. گرچه راحت نبود ولی سعی می کردم. هر روز در آینه تکرار می کردم غصه های من  چه ربطی به دیگران دارد؟ شاید چهره ی به مراتب شاد من دیگران را هم شاد کند پس نباید دریغ کرد. دوستی به من می گفت : تو چرا این همه شادی روزی که غمگین باشی محسوس است، به چشم می آید. راست می گفت رنگ رخساره ی من خبر از سّر درونم نداشت من انتخاب کرده بودم شاد باشم. می خواستم با شادیهایم، غصه ها بر من قالب نشود و محبت، دوستی هایم را با نگاه دیگری افزون کنم... در پی راهی بودم، تا اینکه در یک روز بهاری اس ام اسی از استادم جناب ناصر بزرگمهر دریافت کردم به این مضمون "اندیشه های یک روزنامه نگار" به این آدرس مراجعه کنید: http://www.naserbozorgmehr.blogfa.com.... راستش تا آن موقع در اینترنت زیاد به دنبال مطالب وبلاگ ها نبودم مگر تعداد محدودی که همیشه تشنه ی خواندنشان، کم کم وبلاگ خوانی شد تمام رویاهایم. روزی نمی شد نیآیم. روزی نمی شد نخوانم. روزی نمی شد حتی حرفی نزنم. حتا در اداره در حال کار کردن هم آن لاین بودم. در لحظه عمل می کردم. دیوانه وار عاشق این دنیای مجازی شده بودم. وقتی گوشه و کنار از خود آقای بزرگمهر یا دوستان می شنیدم که ورودم به وبلاگها باعث انگیزه و هیجان شده خوشحال تر و مصمم تر ادامه می دادم.

خیلی زود به لینک های وبلاگ استادم نیز سر زدم و با آنها هم خو گرفتم. در واقع با آنها دوست شدم. مدتی به همین روال گذشت. خیلی تشویق شدم. بالاخره تشویق دیگران مرا ترغیب کرد که خودم دست به کار شوم. روز اولی که مصادف با اول مهر و گشوده شدن مدارس بود من هم وارد این دنیای مجازی شدم را فراموش نخواهم کرد.

اولین پیغام، پیام آقای  محمد آقازاده بود این روزنامه نگار کهنه ی دیرپای. این مردی که من با سردبیری روزنامه ایران شناختمش همیشه سرمقاله هایش را در آن روزنامه می خواندم. چندین بار می خواندم. و آن موقع من آرزو داشتم روزنامه نگار شوم. نوشتن را خیلی دوست می دارم.

و حالا فردا روزگار وصل که من خود آن را به دنیا آوردم، یک ساله می شود.