روابط عمومی در ایران دولتی و ابزار دست مدیران است، وظایف نوشته و نانوشته بسیاری دارد، كمبود نیروی انسانی متخصص و مجرب و كارشناس در آن مشهود است. جایگاه و مدیریتش در سازمان و دستگاه دائم در حال تغییر، نوسان و لغزش است و فریادرسی ندارد، حتا در شرکت های خصوصی این روند چالشی بیشتر نمود دارد و از مدیران ارشد گرفته تا مدیران میانی و اجرایی و کارکنان ارزش کافی حتا برای وجود روابط عمومی ها هم قائل نیستند. بخش های دیگر اعم از اداری و بازرگانی و ...در برنامه هایی که مربوط به روابط عمومی ست  با صراحت دخالت می کنند و این یکی از ضعف های مدیریتی است. با این حال كه امروز نزدیك به ۵۵ سال از حیات روابط عمومی در ایران می گذرد، همچنان در پیچ و خم مشكلات دهه های گذشته گرفتار است و هنوز وظایف واقعی روابط عمومی ها در سازمان تبیین نشده و در هاله ای از ابهام قرار دارد. عدم اقتدار روابط عمومی مهمترین چالش موجود روابط عمومی ها در شرایط فعلی است كه باید در جهت رفع آن هر چه زودتر چاره ای اندیشیده شود.